Ten post będzie smutny. Będzie o śmierci.
Ale nie mam zamiaru pisać, żebyśmy wierzyli w śmierć i się cięli, tylko o utracie bliskich.
Wielu z nas straciło bliską mu osobę. Babcie, dziadka, mamę lub tatę...
Każdy z nas wie, że ciężko jest się z tym pogodzić.
Są łzy, pojawiają się pytania 'dlaczego?'
My potrafimy sobie z tym poradzić. Wiemy, że to co się stało już się
nie odstanie.Owszem, będziemy smutni, będziemy pamiętać.
Dalej będzie boleć.
Ale ze zwierzętami tak nie jest.
My wytrzemy łzy. Żyjemy dalej. Ale pies nie rozumie.
Właściciela nie ma od dłuższego czasu. Nie je, nie cieszy się.
Coś jest nie tak! Jego nie ma!
Tak jest w moim przypadku. Pies jest smutny i osowiały.
Nie chce jeść. Chodzi bo chodzi.
Nie wiem co mam zrobić. Cały czas leży.
Staram się ją traktować jak człowieka tzn być z nią, rozmawiać
pocieszać. Może to głupie, ale ja taka jestem. Bardzo się o nią martwię,
a wiem, że jej pan już nie wróci...
Macie tu jej zdjęcia :)
Dzięki za przeczytanie :) Piszcie rady do tematu w komentarzach.
CZYTASZ=KOMENTUJESZ=MOTYWUJESZ
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz